غزلی 
با گویش بختیاری


خَـوپِـلا دیــم  یِـه کِموتَـر بی " گُرُوهد از چنگ دال
روز بعدس تـون بدیــدُم  وا  دوتــــا  جــــادوی کال

سی دل مــــا هــــم کــــه وابیــــده دُوَر ریتـه نَگِر
مَــر نـــدونی کــــه پِیُمبَـر یک نظـــر کِــــردِه حلال

تـــا خُـــدا بسته کَــدِت بــا نــاز بــــاور کُن که دی
چی تــو  دی پیـــدا نیبـوهه مـن وُلات چـــارمَحال

از پَــرَک نــادن بــه نُفتت مثــل روز معلومه سیــم
فتنه ای داری مِنِه سر , خُـونــدُم از تیگِ تـــو فـال

تُـرک شیــــرازی تـونِـه دیـــد و لَـچَـک از سر بِـوَنـد
چَشم کالِـت تــا بِدیـن کشمیری یَـل  رَهدِن زِ حال

حَـرس اَوُه  مِن تی خُـدا نا خُس به تی کال تو دی
قطره ای حُرسِس تُـکِست کُنـج لَـوِت وابیـد خـال

غیر مُو بُوو سُوهده هیشکی تا به حــالا بت گوده
رَهدِنت  چی کَوگِ مَسته  دلبــریتَم  چی شِکــال

هیــچ هوشُم نیــده وا خُم تــا که هوشُم وا تُـونه
ایــل کِرده کوچ و مُو خُم تَک هِمی مَنــدُم بـه مال

دل ایغارنِه بِـم کـــه بِهلُم تـــــا بِمَهنُـم  مِن  پَلِس
ایـهِلارنِـه  عقــل وام  شَهرو بِگِــر گـــوشِس بِمال

مَر نخُونـدی وا سیــاوَش عشق سودابـه چه کِـرد
عشق اَیَـر عشقه فقـط تهمینه داشت وا  پـور زال



شادان شهرو بختیاری