ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی                    دل بی تو به جان آمد وقت است که باز آیی

دائم گل این بستان شاداب نمیماند                  دریاب ضعیفان را در وقت توانایی

مشتاقی و مهجوری دور از تو چنانم کرد             کز دست بخواهد شد پایان شکیبایی

یا رب به که شاید گفت این نکته که در عالم              رخساره به کس ننمود آن شاهد هر جایی

ساقی چمن گل را بی روی تو رنگی نیست              شمشاد خرامان کن تا بغ بیارایی

ای درد توام درمان در بستر ناکامی                          وای یاد توام مونس در گوشه ی تنهایی

در دایره ی قسمت ما نقطه ی تسلیمیم                   لطف آنچه تو اندیشی حکم آنچه تو فر مایی