به نام خدایی که لُر آفرید......... دلش را از اندوه پُر آفرید
غمِ لُر غمِ غربتِ کوچ نیست........... خداوند لُر بره و قوچ نیست

خداحافظ ای کوچ هر سال من............. خداحافظ ای بخت و اقبال من
خداحافظ ای چشمه های قشنگ .........خداحافظ ای اسب و زین و تفنگ
خداحافظ ای مردم ساده پوش .............خداحافظ ای ایل پر جنب و جوش
خداحافظ ای مَشک و دُوْ و کَره......... خداحافظ ای کبک و میش و بَره

یکی نْی بیاهِه ز کِینو به مال.......... بخونه سی مون کمی دِی بَلال
دلُم تنگِ سی پازِنونِ مُنار.............. دلُم تنگِ سی بِرنُو سُوزِوار
دلُم تنگِ سی مال و مشک و بُهون.......... سی کِیماس و مِرداس شاهنامه خون
دلُم ایخو وا مَم رضا و خلیل ...............بِگَردُم به جُست کِلوُس و چَویل
دلُم ایخو برگرده او روزگار ............رِوِه مالِمون پشتِ تَنگِ مُنار
دلُم ایخو جونُم بهاری بوهِه.......... همه زندگیم بختیاری بوهِه

تو ای ایلیاتی تو ای مرد کوچ ...........لُر و ترکمن،کرد و ترک و بلوچ
تو بشنو حدیث دل این مُرده را ............تکاپوی بُغض ترک خورده را
غریبانه در انزوا مانده ام.......... من از کوچ و از گله جامانده ام
غریبیم و از غربت آزرده ایم ...........نفس می کشیم از نفس مُرده ایم